Yönlendirici olmayan oyun terapisi
Rogers ve Axline’a dayanan, çocuğun öncülük ettiği, ilişki temelli bir yaklaşım — ve Bilişsel Davranışçı Oyun Terapisi’nin yönlendirici, yapılandırılmış mantığını anlamak için yararlı bir karşıt örnek.
Yönlendirici olmayan oyun terapisi nedir
Yönlendirici olmayan oyun terapisi, duygusal güçlükleri olan çocuk ve ergenlere yönelik, müdahaleci olmayan bir yaklaşımdır. Terapistin; çocuğun duygu ve düşüncelerini — doğrudan ya da dolaylı olarak, davranış ve oyun yoluyla — özgürce ifade edip keşfedebildiği güvenli, güven verici bir ortam yarattığı, birebir bir ilişkiye dayanır.
Terapistin rolü; bu iletişimleri dinlemek, anlamak ve çocuğa geri yansıtmaktır; böylece çocuğun daha gizli duygusal durumlarının farkına varmasına ve giderek bunlar üzerinde ustalık kazanmasına yardımcı olur.
Danışan merkezli terapideki kökleri
Yaklaşım, Carl Rogers tarafından geliştirilen ve Virginia Axline tarafından çocuklara uyarlanan yönlendirici olmayan psikoterapiye dayanır. Temel varsayımı, doğuştan gelen bir kendini gerçekleştirme dürtüsüdür: oyun yoluyla kendilerini özgürce ifade etme fırsatı verildiğinde çocuklar, duygusal güçlüklerine kendi çözümlerine ulaşabilir.
Rogers’ın danışan merkezli modeli, değişim itkisinin terapistten değil kişinin kendisinden geldiğini savunur — terapistin görevi bunun için elverişli koşulları sağlamaktır. Üç koşul temeldir:
- İçtenlik — ilişkide gerçek ve kendiliğinden olmak
- Koşulsuz kabul — yargılamadan, saygı ve özen
- Empati — çocuğun iç dünyasını anlamak ve yansıtmak
Axline, Rogersçı kavramları gelişim çağına uygulayarak yönlendirici olmayan, çocuk merkezli oyun terapisinin önünü açtı ve alanı biçimlendirdi. Sekiz ilkesi; sıcak, izin verici bir ilişkiyi, yorumdan çok yansıtmayı, çocuğun savunmalarına saygıyı ve seansların yönünü çocuğun seçmesi ilkesini vurgular.
Axline’ın üzerine inşa eden Landreth, Guerney ve Ray, Çocuk Merkezli Oyun Terapisi’ni (CCPT) daha da tanımladı. Terapist pasif bir gözlemci değildir: çocuk oyunun odağına öncülük ederken uygulayıcı, güven verici bir ilişkiyi etkin biçimde kurar ve davranış ile zamanın açık, tutarlı sınırlarını koyar.
Yönlendirici olmayan gelenekte yönü çocuk seçer; terapist değişimin koşullarını sağlar.
Yönlendirici olmayan yaklaşım ile yönlendirici CBPT yaklaşımı
Yönlendirici olmayan ve çocuk merkezli modeller öncülüğü çocuğa verir ve büyümeye doğru doğuştan gelen bir harekete güvenir. Bilişsel Davranışçı Oyun Terapisi (CBPT) farklı bir duruş benimser: o bir yönlendirici, yapılandırılmış bilişsel davranışçı teknikleri oyuna bütünleştiren bir yöntemdir.
CBPT’de terapist hedefler belirler, belirli teknikler sunar — modelleme, rol oynama, yapılandırılmış etkinlikler — ve çalışmayı tanımlanmış terapötik hedeflere yönlendirir; oyunu ise yine çocuğun doğal dili olarak kullanır. Yönlendirici olmayan geleneği anlamak bu karşıtlığı netleştirir: her ikisi de güven verici bir ilişkiyi ve çocuğa saygıyı paylaşır, ancak seansların yönünü kimin belirlediği konusunda ayrışır.
Yan yana iki duruş
- Yönlendirici olmayan: çocuğun öncülüğünde, yansıtıcı, yorumlamayan
- CBPT: yönlendirici, hedefe yönelik, teknik odaklı
- Ortak: güven, güvenlik, çocuğun dili olarak oyun
Yapılandırılmış CBPT yaklaşımını keşfedin
Bilişsel Davranışçı Oyun Terapisi’nin bilişsel davranışçı teknikleri oyun içinde nasıl uyguladığını görün — özel eğitim kurslarıyla.
CBPT kurslarını keşfedin